Top
Danny Blind en Edgar Davids in betere tijden...

De moeder aller Soaps

Zijn er eigenlijk nog mensen in Nederland die geen mening hebben over Ajax Tijden, Slechte Tijden? Ik kan het me eigenlijk niet voorstellen, je moest namelijk echt goed je best doen om de afgelopen weken helemaal niets meegekregen te hebben van de ‘Onderweg naar Zorgen’ bij onze club. Ondanks het feit dat de Europese economie op z’n reet ligt, de Italiaanse premier eindelijk is weggewerkt, honderden doden vielen in Syrië en het Nederlands elftal volledig van de mat is geveegd was het alleen maar The Bold & The Beautiful bij Ajax die de klok sloeg.

Het enige opmerkelijke was dat de soap lang niet zo saai was als As the World Turns, nee, je kon niet eens even een uur aan tafel zonder de zoveelste plotwending te missen. De ene cliffhanger was nog spectaculairder dan de andere. Als iemand dit scenario van te voren geschreven had, dan was deze zonder pardon de rest van zijn (of haar) leven in het Pieter Baan Centrum opgesloten. Het gaat maar door en er is volgens mij niemand die nog een greintje vertrouwen heeft in een goede afloop. Deze wond heeft een gapend gat geslagen in de club en zal tot in de lengte der dagen weer openscheuren en door etteren. Er is niemand die een ander nog vertrouwt, geen krant of TV programma die niet de verdenking van het andere kamp heeft en niets dat niet gelekt wordt. Het wachten is op de eerste fysieke schermutselingen, kogel- of poederbrieven, ontvoeringen, buitenechtelijke kinderen en om het af te ronden een heuse broedermoord…

Het is echt te belachelijk voor woorden, we zijn voor eeuwig het lachertje van het Nederlandse voetbal geworden. Nooit zullen we nog smalend kunnen lachen over bestuurlijke wanorde in Rotterdam, gemeentelijke subsidies in Eindhoven of Oost-Europese inmenging in Arnhem. We zullen vierkant uitgelachen worden.

Een groot aantal Ajax iconen, zoals Bobby Haarms, Rinus Michels en Sjakie Wolfs zullen zich hebben omgedraaid in hun graf, een aantal andere grootheden zullen zich ongetwijfeld hebben afgevraagd waarom ze dit in godsnaam nog mee moesten maken.

En het allerergste is misschien wel dat we er, zoals zaterdag, zo druk mee zijn dat we vergeten waar het om gaat, voetbal! We komen, na best goed spel, eindelijk op 2-0 en de helft van het stadion vergeet het team verder aan te moedigen en verliest zich in het steunen van het ene kamp of het afzeiken van het andere. Ik zag zelfs dat wildvreemde mensen op de tribune elkaar bijna in de haren vlogen omdat ze wel of niet gingen staan ‘als je voor Johan bent.’ Het is misschien wat ver gezocht, maar wel tekenend dat we 8 minuten later met de staart tussen de benen de aftocht bliezen en nog mazzel hebben gehad dat NAC de 2-3 niet scoorde…

Terwijl ik dit schrijf is er een kleine volksverhuizing gaande richting Lyon, waar Ajax morgenavond het seizoen nog een beetje glans kan geven. Een kleine 2000 Ajacieden zijn daar morgen aanwezig om de ploeg aan te moedigen, ze hebben het de hele reis ongetwijfeld over één ding. Ben je voor of tegen?

Nou, ik hoop dat ze ergens ter hoogte van Metz of Nancy tot de conclusie komen dat we nog jaren door kunnen discussiëren, maar dat er maar één ding is dat telt en dat zijn die gasten op het veld. Begraaf de strijdbijl morgenmiddag, drink een biertje of een Pastis en ga als één man achter het team staan. Wij zullen hier, in ons hart, hetzelfde doen en Ajax steunen voor een goede afloop!

Dan wordt het misschien toch nog Goudkust.

ps. deze column is geschreven op mijn iPod Nano, ik wist niet dat het kon! 🙂

Deze column werd eerder geplaatst op de website van de onafhankelijke AFCA Supportersclub

Reageer

reacties