Sinds ik de kleding zag en op Facebook zette, waren de grappen niet van de lucht natuurlijk: ‘Kijk daar heb je Graziano Pelle, met z’n nep-Gazelle!’ en meer van zulks.

Maar het is natuurlijk een geniaal idee van de commercieel directeur van Feyenoord en een vervolg laat natuurlijk niet lang op zich wachten. Feyenoord zwemkleding, Feyenoord karatepakken, Feyenoord korfbaltenues en Feyenoord balletkleding.

Het zwanenmeer zal nooit meer hetzelfde zijn…

Dit jaar was het weer een stuk minder, het was na afloop stervenskoud, maar de opzet van het festijn was helemaal top. Want vorig jaar werden alle festiviteiten op dezelfde dag gepresenteerd en zo kon het gebeuren dat het literaire deel een beetje in het water viel. Gevierde schrijvers als Menno Pot en Nico Dijkshoorn stonden in een halflege kantine hun verhalen voor te dragen, terwijl er buiten gevoetbald werd en/of de menigte languit in het gras van een welverdiend biertje genoot.

Dat moest dus anders hebben de organisatoren bedacht en zo geschiedde. De vrijdagavond stond dit jaar in het teken van Soccerrocker Literair en ik moet je zeggen, het was een daverend succes! Succesvolle schrijvers en columnisten als Marcel van Roosmalen, Janneke van der Horst, Wiep Idzenga, Menno Pot en Sjoerd Mossou lazen voor uit eigen werk. Meindert Talma zong enkele voetballiederen en David Endt gaf een ode aan de helden die de kleedkamers van DvvA sierden.

Tussen de bedrijven door was er een heus voetbaldictee, dat werd georganiseerd door de mannen van Voetblah. Het is teveel om op te noemen, maar ik heb vreselijk genoten.

Het voetbaltoernooi was natuurlijk weer als vanouds gezellig, er werd op het scherpst van de snede gestreden tot er twee dames- en twee herenteams overbleven die in de finale gingen strijden om de hoofdprijs. Sierd de Vos kon helaas niet komen, maar we hebben ‘m geen seconde gemist dankzij het hilarische commentaar van radio coryfeeën Anne de Jong en Diederik van Zessen.

Helaas was het aan het eind van de middag waterkoud en was het buiten niet meer uit te houden, gelukkig was er een grote tent waar prima bandjes speelden en werd het ná de Champions League finale nog heel gezellig tijdens de matjesdisco.

Het was, kortom, een festijn waar je bij had moeten zijn. Laten we volgend jaar hopen op een graad of 15 meer en maar eens kijken of we dan ook kunnen blijven kamperen. Scheelt een hoop heen-en-weer gefiets!

Klik hier voor het SoccerRocker 2013 fotoverslag!

Het Olympisch stadion werd uiteindelijk volledig gerestaureerd en in oude glorie hersteld. De betonnen tweede ring werd gesloopt, evenals de wielerbaan. De oude catacomben, met onder andere een heus gangenstelsel waarmee je achter op de tribunes achter de goal terecht kwam, maar ook een hele ring kleedkamers aan elkaar verbond, moesten plaatsmaken voor kantoren.

Gelukkig heeft Marco voor die tijd de kans gekregen wat foto’s te maken, je herkent het vast wel; betonrot, verzakte grond, oude houten deuren, de geur van urine moet je er zelf even bij denken.

En als je dan toch aan het mijmeren slaat, denk dan eens aan al die Europacup wedstrijden die er tot 1996 zijn gespeeld, de finale om de UEFA cup tegen Torino, de halve finale tegen Genoa, de groepswedstrijden en kwart- en halve finale van de Champions League. Die werden hier gespeeld, die Italiaanse en Duitse sterren van Milan en Bayern hebben hier rondgelopen en zich afgevraagd wat ze in godsnaam deden in de afgetrapte bende

De hele serie, die ik met zeer veel trots met je kan delen staat hier. En opgepast, gebruik ze niet voor eigen belang, neem contact op met Marco!

En keer op keer krijg ik op mijn teksten de meest uiteenlopende reacties. Vaak positief, soms negatief, maar iedere reactie is een bewijs dat je je stukjes niet voor lul hebt geschreven…

Afgelopen dinsdag, toen ik het nieuwe Ajax uittenue onder ogen kreeg maakte ik aan tafel een paar grappen die bij m’n huisgenoten tot grote hilariteit leidden. En hoewel ik me had voorgenomen om iets over de soap rond de fietserstunnel onder het Rijksmuseum te schrijven, besloot ik om de ironische grappen over het Ajax shirt aan m’n blog toe te vertrouwen.

Helaas ben ik toch een minder goede schrijver dan ik had gedacht, want de ironische ondertoon ging voor een heel groot deel verloren, waardoor een hoop vrienden en bekenden me plotseling als een kortzichtige homofoob zagen.

Dat is natuurlijk iets dat ik niet op mijn geweten kan en wil hebben, dus daarom deze publicatie. Ik heb namelijk helemaal niets tegen homo’s en/of de kleur roze. Bovenstaande foto werd genomen in 2006 toen ik in het -prachtige- shirt van Palermo poseerde in Hollywood. Toen het Parool onlangs een oproep deed om vakantiefoto’s in te sturen van de Hollywood-sign, twijfelde ik geen moment en stuurde deze in. De foto werd ook geplaatst en heeft er misschien wel voor gezorgd dat een ontwerper van Adidas een idee kreeg…

Mijn probleem is vooral dat ik zo’n verstokte romanticus ben die hangt naar nostalgie en traditie. Je zult mij niet snel in zo’n modern plastic voetbalshirt zien, ik vind die katoenen retroshirts zonder reclame vele malen mooier. En gekleurde kicksen? Mij niet gezien, evenals drie strepen op het Ajax thuistenue.

Maar helaas (of gelukkig) is het zo dat smaken verschillen en de jeugd van tegenwoordig dit juist prachtig vinden. Ik kan het weten, een kleine huisgenoot (9) vind die blauwe shirts met gifgroene broeken prachtig! Hij nuanceert z’n mening soms als hij weet dat ik in de buurt ben, maar diep in z’n hart zou hij niets liever willen dan zo’n tenue in Engelse dropkleuren aantrekken…

Wat mij betreft speelt Ajax ieder jaar in een traditioneel tenue gebaseerd op het shirt zoals vroeger werd gedragen. Feyenoord doet dit komend seizoen en speelt weer in een groen shirt met witte mouwen. Maar eigenlijk heeft Ajax helemaal niet zo’n traditie, in de jaren ’60 en ’70 speelden ze helemaal niet in een ‘vast’ uittenue, maar werd vaak gewisseld tussen blauw, wit en heel soms (de Europacup finale van 1973) rood.

Daarbij vind ik het stiekem wel stoer dat Ajax en Adidas dit keer zo hun nek uitstaken door de kleur roze te kiezen en daarmee aan te tonen dat er op het gebied van homo-acceptatie nog een hele wereld te winnen valt binnen de voetballerij. En eigenlijk is het natuurlijk hilarisch dat juist die kortzichtige voetbalfans zich nu al dagen over kleding aan het discussiëren zijn…

Nee, het is zeker geen lelijk shirt, die zwart-grijze banen hadden voor mij niet gehoeven en knalroze broekjes vertegenwoordigen nou niet direct een traditionele voetbalkleur. Maar als ik dan kijk naar uitshirts uit het verleden, met als absolute dieptepunt dat gele shirt met die oranje poepstrepen uit 2005, dan valt het me inderdaad reuze mee!

En ja, het kan altijd erger! Vitesse gaat zelfs het traditionele geel-zwarte shirt inruilen om weer vette winsten te maken, Barcelona presteert het ieder jaar opnieuw om weer een paar markeerstift kleuren te combineren en in de USA dragen ze gewoon shirts als deze. Zo lelijk en fout dat het misschien wel weer cult is…
En zoals iemand op Twitter van de week zei: ‘Al spelen ze in hun blote reet, als ze maar winnen!’

Het nieuws dat Ajax dan weer in een gloednieuw tenue zal spelen nam ik ook ter kennisgeving aan, want -zo is mijn ervaring- het kan altijd erger en de jeugd vindt het prachtig. Dat moeten wij ouwe lullen, met ons eeuwige ‘vroeger was alles beter, want we zijn Against Modern Football’, dat maar accepteren.

En toen ik zojuist via Twitter deze foto van Siem de Jong met het nieuwe uitshirt zag langskomen was mijn eerste gedachte geeneens heel erg slecht. Het had namelijk nog veel erger gekund!

Maar naarmate ik er langer over nadenk begin ik me toch zorgen te maken. Want de ervaring leert dat Ajax een aantal uitwedstrijden niet met zwarte broeken mag spelen. Toevallig precies de toppers tegen PSV en Feyenoord bijvoorbeeld. Dan kiest men voor een contrasterend kleur broek, hetgeen ons afgelopen seizoen halve lasogen opleverde door de Tsjernobyl groene broeken waarvoor de ontwerpers van Adidas hebben gekozen.

En dus gaan we komend seizoen in een zwart shirt met anaal-roze accenten en dezelfde kleur broekjes en kousen… En om het dan af te maken dragen de spelers daar gifgroene, smurfenblauwe of signaalrode schoenen onder, al dan niet met schubben-, panter- of bloemetjesmotief.

Zwart en roze, de kleuren van een hele ouderwetse dropsoort. En dat is wat je daarmee doet; je loopt echt voor Engelse droplul!

Blij dat ik geen uitkaart heb…

De groep waar ik jarenlang deel van uitmaakte ontstond rond de gebroeders Winnubst en een hele rits (kroeg)vrienden en collega’s uit Amsterdam. Sinds de late jaren ’70 was onze ploeg, in steeds wisselende samenstelling te vinden op de tribune van het Ajax stadion. Eerst zaten we op vak L, waar we menig voetballer tot wanhoop brachten met deskundig commentaar en heel veel zieken en zuigen. De verhalen en anekdotes blijven mooi en worden steeds beter, over verrekijkers gevuld met whiskey, hele bladen paaseitjes en die keer dat Hans Kraay jr. te kakken werd gezet.

Kraay werd na een wedstrijd tegen Dordrecht, of DS 79 dat weten we niet meer, geinterviewd bij de koffiekamer achter de eretribune. We hadden ‘m de hele wedstrijd al gek zitten maken door bij ieder balcontact luidkeels een kraai na te bootsen, hetgeen al snel door de hele Meer werd opgepakt en het één grote volière leek die middag.

Toen we na die wedstrijd iets tegen ‘m riepen vond Hans Kraay het nodig om ons toe te bijten dat we ‘niet zoveel coke moesten snuiven’, hij vond ons blijkbaar een beetje te druk….

Het toeval wilde dat Ajax kort er op wéér tegen Dordrecht moest spelen, voor de beker ditmaal. En toen Hans Kraay het veld opkwam voor de warming up en onze kant op kwam gebeurde het; hele zakken meel, vim en ander wit poeder vloog de lucht in met daarbij de vraag of Hansie ook een snuifje wilde… Hoofdschuddend liep Kraay weer weg.

Maar aangezien het gros van dit soort verhalen vooral in de categorie ‘je had er bij moete weze’ vallen, zal ik hier niet een hele opsomming geven.

Toen Ajax naar de ArenA verhuisde kregen wij niet de kans om op een soortgelijke plek, eerste ring, dicht bij het veld, te krijgen. Die plaatsen gingen naar de businessseats en dús kwamen wij laag op de tweede ring terecht, op 422. De rauwe Amsterdamse humor bereikte zodoende niet langer de spelers op het veld, maar dat heeft ons natuurlijk nooit weerhouden. De grappen en grollen rolden regelmatig van de tribunes, soms tot ergernis van nieuwe stadionbezoekers in onze omgeving die zich soms afvroegen of het ‘niet wat rustiger kon’….

En hoewel het bezoek aan Ajax een feest bleef, kwam de klad er een beetje in. Een aantal van ons konden het eenvoudigweg niet meer opbrengen, anderen hadden geen geld meer en er zijn er zelfs een aantal overleden… Daarbij kwam de irritatie over steeds wisselende speeltijden en het -vaak- bedroevende spel van Ajax.

Als Ajax een topper speelde op zondagmiddag half één, dan organiseerde we een uitgebreid Engels ontbijt in Café Leentje om het leed wat te verzachten. Maar de laatste jaren ging het echt te ver; zaterdagavond om kwart voor zeven bijvoorbeeld. Je kunt met geen mogelijkheid een hapje eten van te voren en er na is het al te laat.

Dit seizoen heeft Ajax slecht vier wedstrijden gespeeld op zondagmiddag half drie! En het zou me niets verbazen als we binnen afzienbare tijd ook op maandagavond gaan spelen, een ontwikkeling die onontkoombaar is zodra de poen van de TV het voor het zeggen heeft.

Dat Ajax dit jaar weer kampioen is geworden is natuurlijk mooi, maar het spelniveau was best triest dit seizoen. Ik kan me nog een wedstrijd tegen VVV herinneren waar de bal steeds maar rondging maar er geen enkele dreiging was. Een frivoliteit als het passeren van een tegenstander zie je ook nauwelijks meer, een mooi lobbal hebben we dit jaar -geloof ik- één keer gezien en een echte voetbalshow, waar de tegenstander van kastje naar de muur wordt gestuurd met prachtig aanvallend spel doorspekt met een flink portie gogme is een unicum.

Het chagrijn hierover werd een aantal vaste leden van onze ploeg te veel, waardoor de een na de ander aangaf het volgend jaar niet meer op te kunnen brengen: “En als je dan ziet hoeveel geld me dat kost, dan kan ik die poen toch echt wel wat beter besteden.”

En zo kwam er gisteren een einde aan een jarenlange traditie, een enkeling zal volgend jaar nog wel een plek hebben op 422, anderen -zoals ik- gaan verkassen naar een andere plek in het stadion waar je voor hetzelfde geld twee kaarten kan kopen. Maar de sfeer zal toch anders zijn.

Nooit meer verzamelen in Leentje, geen borrelsessies bij ‘t Loosje gevolgd door een bezoek aan Nam Kee, geen schalen bittergarnituur en een potje toepen, biljarten en heel veel lachen. We zullen het met de herinneringen moeten doen.

Een vreemde stilte zal zich meester maken van vak 422 volgend jaar, voor sommige seizoenkaarthouders een zegen, voor anderen zal het even raar aanvoelen. Maar zo gaan die dingen…

Fred, Michaël, Bert, Peter, Bert, Ton, Brigitte, Leo, Bas, Jürgen, Adje, Johnny en al die anderen: bedankt voor het lachen!

Op die dag kregen we allemaal, in welk ‘kamp’ we ook bevonden, een plaatsvervangend orgasme toen Siem het spel van het -misschien wel- meest bevlogen Ajax ooit uitdrukte in doelpunten. We stonden te janken van geluk en Siem kon niet meer stuk!

Siem de Jong werd dat seizoen, na het vertrek van Suarez en Jol, in de spits geposteerd en deed het verrassend goed, scoorde in vele wedstrijden en werkte keihard. Siem was, ná El Hamdaoui, topscorer van de kampioen van Nederland. Het kon niet op.

Het seizoen er op kreeg Ajax er een heuse spits (Sigthorsson) bij en ging De Jong weer op het middenveld spelen. Hij miste in de eerste competitiewedstrijd op de Vijverberg een penalty en het opportunistische chagrijn begon op de fora; ‘De Jong kan er niks van’ was de teneur. Ajax moest de eerste helft van vorig seizoen duidelijk wennen aan het vertrek en de komst van enkele sleutelspelers; het begon pas ná de winterstop te lopen en uiteindelijk werd Ajax ‘gewoon’ weer kampioen in de thuiswedstrijd tegen VVV. Beide doelpunten van Siem de Jong, die daarmee de meeste goals van Ajax scoorde.

Dit seizoen werd een herhaling van zetten; Ajax heeft moeite met aanhaken in de eerste helft van het seizoen, het moest wederom wennen aan een paar mutaties in het basisteam maar komt na de winterstop op stoom en kan zondag kampioen worden in de thuiswedstrijd tegen Willem II. De topscorer tot nu toe? Siem de Jong…

En toch was er dit seizoen weer een hoop commentaar op De Jong; hij zou geen techniek hebben, niet hard genoeg werken, geen leider zijn, te lief zijn en meer van zulks…

Ik blijf het slecht trekken, dat opportunistische en kortzichtige supporters geklets, want heeft De Boer Siem de Jong aanvoerder gemaakt omdat hij ‘m zo aardig vindt? Nee! De Jong is waarschijnlijk één van de eerste namen die op het bord met de opstelling verschijnt.

Geen techniek? Onzin! Kijk dat filmpje op AT5 maar eens terug waar Siem, samen met Eriksen en Sigthorsson de warming-up van Messi en Alves even dunnetjes overdoet. Perfecte, functionele, techniek.

Geen werker? Belachelijk! De Jong klopt, veegt en zuigt. De manier waarop hij in de topper bij PSV laatst aanvoerder Van Bommel in de 40e minuut van de bal afzette was hartverwarmend. Hij speelde zich uitstekend vrij en bediende Fischer op maat, helaas kreeg de sympathieke Deen geen strafschop. (zie het filmpje hieronder, vanaf de 6e minuut).

Siem De Jong heeft nu in bijna 150 wedstrijden 49 doelpunten gescoord, speelde bijna alle wedstrijden van de eerste tot de laatste minuut mee, kreeg slechts 9 gele kaarten en geen enkele rode. Zijn passing, assists, wedstrijdinstelling, schoten op goal, betrouwbaarheid? Het is allemaal ruim voldoende. De Jong is -nu al- een meer dan waardevolle speler, waar iedere topclub een moord (of mega-donatie) voor zou doen.

Nee, het probleem met De Jong is waarschijnlijk z’n uitstraling. Hij komt te vriendelijk en te aardig over. Het type ‘ideale-schoonzoon’ waarmee ‘je de oorlog niet wint’ want ‘vroeger waren de schepen van hout en de mannen van ijzer’ en ‘hij werd in Zwitserland geboren, dat zegt al genoeg’. Het is niet snel goed in Nederland, maar schijn bedriegt…

Onlangs hoorde ik, uit zeer meest betrouwbare bron, dat De Jong gespot was in de Bubbles bij het Leidseplein. Siem was in kennelijke staat en stond, sigaret in de hand, biertje in de ander, te genieten van een avondje stappen.

Ik geloofde het eerst ook niet, Siem de Jong die rookt en drinkt? Het schijnt echt waar te zijn. Misschien had het een keer in het nieuws moeten komen dan hadden z’n criticasters hem ook meer als ‘type Jaap Stam’ gaan zien.

Maar misschien is het maar beter zo. We komen er allemaal wel achter als Siem de Jong inderdaad deze zomer de stap naar een Europese topclub maakt. Ik weet zeker dat we ‘m dan allemaal vreselijk gaan missen! Allemaal!

Dit artikel is deel van een serie columns geschreven door een aantal Ajax bloggers, waarin we ieder onze favoriete Ajacied van 2012-2013 belichten. Zie Ajax Netwerk  voor een overzicht

Ad was een kleurrijk figuur die vrijwel iedere dag in Helmers te vinden was, altijd druk, altijd schreeuwen, altijd blut, altijd lachen. Lang haar, dat hij zelf knipte, ouderwetse bril, slecht gebit en vervaarlijke blik. Je werd soms knettergek van ‘m, maar hij was ook heel begaan met je en was kampioen Ad-rem, dat zat in z’n naam waarschijnlijk.

Op een dag kwam Ad naar me toe in Helmers met een paar oude foto’s: “Je gaat dit niet geloven ouwe! Maar omdat ik tóch in dienst moest heb ik er maar gelijk het allerbeste van gemaakt. Ik zat uiteindelijk in een of ander elitekorps en heb tijdens de kroning van Beatrix in de erewacht gestaan.”

Het was echt waar, Adje de schreeuwer, die met lang haar, bril, baret én smetteloze witte handschoenen stond daar op een paar meter van alle Koninklijke gasten en andere eregasten.

Het blijft een vreemd idee.

Adje is inmiddels niet langer onder ons, hij is een paar jaar geleden op een nare manier aan z’n einde gekomen, vermoord door een verwarde man, vreselijk. Zo sta je in de erewacht der Koningin, zo lig je dood in je arbeidershuisje in de Blankenstraat.

Het is vandaag een moment om even bij Adje stil te staan.

Vorige week zag ik bij Andere Tijden een uitgebreid verslag van de kroningsdag in 1980, waar het wel heel erg uit de klauwen liep qua rellen. ‘Zo bont zal het dit jaar niet worden’ dacht ik nog. Maar toen ik gisteren Studio Sport keek bedacht ik me dat het een hele rare dag had kunnen worden.

Stel, ik zeg stel, je voor dat Ajax de halve finale van de Champions League had gehaald en stel, stel dus, dat de loting iets anders was gelopen en we morgenavond de terugwedstrijd hadden moeten spelen tegen Manchester United…

Het is volgens mij nog nooit gebeurd dat een loting voor de halve finales aangepast werd zoals wel in de eerste ronde gebeurd om ploegen uit hetzelfde land niet op dezelfde avond te laten spelen of ploegen die hetzelfde stadion gebruiken niet tegelijkertijd thuis te laten spelen.

De UEFA, toch al niet de meest flexibele organisatie, had toch zeker niet geaccepteerd dat Ajax persé niet op dinsdag 30 april een Europese thuiswedstrijd zou moeten spelen? Nee, volgens mij had het zomaar gekund dat we morgen hadden moeten spelen in de ArenA. Dat er duizenden Engelsen nu op weg waren geweest naar Amsterdam om de beroemde koninginnenacht mee te pakken en morgen gezellig met z’n allen te proosten op de nieuwe koning en daarna gezellig met de trein naar de ArenA voor een potje voetbal…

Stel je voor…

Ajax1.nl

Toen eerder deze week het nieuws naar buiten kwam dat het contract van Daley Blind dan toch eindelijk is verlengd, vroegen een aantal mensen zich af welke complottheorie ik dit keer ging bedenken. Mijn insinuaties waren volgens hen klinkklare nonsens en ik zat alleen maar te zeiken en te zieken, terwijl ik -net als zij- het Technisch Hart en de hele Cruijff revolutie op handen zou moeten dragen.

Ik zelf zie het anders, als ik het gevoel heb dat zaken vreemd zijn of een luchtje hebben dan laat ik dat merken, want ik heb helemaal niets tegen Cruijff en het gedachtegoed van het Technisch hart, maar we moeten altijd kritisch blijven. Als we zaken zondemeer accepteren gaat de scherpte er af en voor je het weet loop je met de staart tussen de benen een Beiers veld af…

Nou is het echt niet zo dat ik op zoek ben naar een reden tot zeuren, maar soms krijg ik nieuws onder ogen waar ik toch het mijne van denk. Vandaag was dit het bericht dat Boerrigter morgen niet in de selectie zit voor de wedstrijd tegen NAC en Cuenca wél.

Laten we voorop stellen dat ik helemaal niets tegen Cuenca heb. Maar het verhaal Cuenca begint -nu al- vreemde vormen aan te nemen; de man komt naar Ajax en kan hooguit een uur spelen. Toch staat hij in de basis tegen Roda, terwijl De Boer daar een hoog risico mee neemt, want stel je voor dat iemand snel geblesseerd raakt (Utrecht uit, vorig seizoen); dan heb je voor de tweede helft waar je misschien moet pressen nog maar één wissel voorhanden. Resultaat? Ajax speelt in een bedroevende wedstrijd 1-1.

Ook de wedstrijden er na wordt Cuenca consequent in de basis gezet terwijl z’n niveau zienderogen afneemt; hij heeft duidelijk een tekort aan wedstrijdritme. Na een paar weken gaat het mis; Cuenca moet terug naar Barcelona om daar te herstellen, hij is te snel en te vaak gebracht en daardoor overbelast geraakt. En dan nu is hij terug en wordt de plek van Boerrigter voor hem ingeruild? Boerrigter die weliswaar nog niet op 100% is, maar toch wekelijks vorderingen maakt wordt, naar het zich laat aanzien, geslachtofferd voor een speler die blijkbaar ‘moet’ spelen. De waarheid zal ook hier niet boven tafel komen en anders liggen, maar een beetje vreemd is het wel…

De foto is van Ajax1.nl