Top
Kahrel koffie

Koffie

Kahrel koffieHet is maandagochtend, de regen klettert niet langer tegen de ramen, maar echt vrolijk wordt ik niet als ik de gordijnen open schuif, 50 shades of grey zijn gemêleerd tot één en je voelt dat het ieder moment weer mis kan gaan.

Gelukkig ben ik ZZP-er en heb ik, heel handig, geen vroege afspraken ingepland. We blijven lekker thuis, lekker binnen, lekker warm!

Met een kopje thee nestel ik me achter m’n laptop om het wereldnieuws in het algemeen en de ontwikkelingen op mijn Twitter en Facebook timelines in het bijzonder te checken.

Ik lees de ene na de andere klaagzang over de maandagmorgen, zie een hilarische compilatie op de Upcoming site, waar een ultieme kut-maandag wordt geschetst en denk nog bij mezelf ‘dat is toch wel het allermooiste voordeel van mijn huidige professie, geen maandagochtendblues meer’

En dan gaat het mis…

Terwijl ik routineus de waterkoker vul en aanzet kom ik tot de schokkende ontdekking dat de koffiebonen nagenoeg op zijn. Een stuk of vijftien bonen staren me aan vanuit de voorraadbus, dat is niet genoeg. Zelfs niet voor een heel klein kopje. Een lichte paniek maakt zich van mij meester terwijl ik de ijskast in duik op zoek naar het restant van de zak bonen.

Wij bewaren ze altijd gekoeld om een nog betere smaaksensatie te krijgen.

Geen verpakking te zien, dus schiet ik m’n schoenen aan, doe een dikke trui en een regenjas aan, je kan er immers vergif op innemen dat het straks weer losbarst, en spring op de fiets. Neem nog snel het plastic mee en scheur naar de Dirk. De plastic container is uiteraard vol, maar ik laat me niet van de wijs brengen en leg onze -zorgvuldig gescheiden- plasticresten bij alle andere zakken rond de container.

En dan sprint ik de Dirk binnen, het is heerlijk rustig en spinnend van geluk loop ik in één beweging door naar het schap waar de koffie ligt. Onderweg valt me nog op dat alle schappen helemaal gevuld zijn, keurig ‘gespiegeld’ lachen alle producten me toe, maar ik wil maar één ding! Koffie…

Bij het koffieschap is ook alles gevuld, maar tot mijn ontzetting zie ik mijn soort koffie er niet bij. Op de plek van de Dark Roast bonen van Kahrel staan twee rijen met Regular. Ik voel een lichte stuwing achter mijn borstbeen en bedenk, vlak voordat ik in total paniek raak, dat ik dan óf een peperduur alternatief moet kopen, óf alle zakken Regular uit het schap te trekken in de hoop dat er nog een Dark Roast tevoorschijn komt.

Ontreddering maakt plaats voor euforie, want die laatste optie blijkt de juiste te zijn. Er staan helemaal achteraan nog twee pakken Dark Roast, ik pak er eentje en zet de andere vooraan in de rij, om degene na mij dit lot te bespraren. Op naar de kassa.

Er is er slechts eentje open, de snelkassa is weliswaar bemand (M/V), maar de dame in kwestie is druk met een lijst, dus sluit ik aan in de rij voor de andere kassa. Een dame op leeftijd ziet me aansluiten en laat me direct voor: “Ach jongen, je hebt alleen koffie en je hebt het vast nodig!” Het bestaat nog, mensen met een sociaal hart!

En dan gaat het wederom mis, want helemaal voor in de rij heeft een moeder met jengelend kind een pak gesneden parmaham gekocht dat blijkbaar niet in het reguliere assortiment zit. Bellen met de bedrijfleider, heen en weer lopen van de chef slagerij, nog meer overleg, problemen met de computerkassa en nog meer koortsachtig overleg zorgen er voor dat het uren lijkt te duren. De snelkassa is inmiddels open gegaan, maar ik sta klem tussen de dranghekken van de kassarij.

Eindelijk valt de beslissing, de parmaham wordt geïdentificeerd, de arme moeder rekent met een rood hoofd van schaamte af, ik kom uiteindelijk aan de beurt. Spring weer op m’n fiets, constateer blij dat ik geen lekke band of dergelijk malheur heb. Kom thuis, maal de bonen, schenk het kokende water er over en ruik de geur van verse koffie!

Ik vul de voorraadbus aan tot de rand, wikkel een dik elastiek rond de zak en bedenk me dat ik deze niet in de ijskast ga bewaren, maar in de vriezer. Ik doe de deur open, trek de la er half uit en zie ‘m liggen; het restant van de vorige zak koffiebonen… Alweer een half uur van m’n levensverwachting af 🙁

O, en een pak gesneden parmaham kost € 3,95 bij de DIRK, dan weten we dat ook weer…

Reageer

reacties

Geen reacties

Plaats een reactie