Top
Rinus Michels - Voetbal is Oorlog

Voetbal is oorlog

Rinus Michels - Voetbal is OorlogToen ik deze week de beelden van de klassieker uit 1983 weer terugzag viel me iets op. Toen Peter Houtman de 3-1 voor Feyenoord scoorde zag ik diverse mensen juichend opspringen. Die mensen zaten niet in het uitvak dat aan het einde van de wedstrijd nog door de hekken brak en een hoop narigheid veroorzaakte op de Marathontribune. Nee, ze zaten gewoon tussen de andere Ajacieden in!

Onmiddellijk moest ik denken aan die jaren in het ‘Olympies’, waar we vaak aan de zuidzijde naar de wedstrijd keken en er om ons heen overal plukjes Feyenoorders zaten. Het waren altijd hoogst vermakelijke taferelen; juichende Rotterdammers na een Feyenoord goal omgeven door mopperende Amsterdammers die vervolgens weer juichend opveerden als Ajax scoorde. Er werd menig verbale strijd gevoerd, zuigende opmerkingen en happende reacties gingen over en weer, vaak tot hilariteit van alle toehoorders.

Maar ontsporen deed het niet.

Ik heb weleens meegemaakt dat een boze Feyenoord vader z’n zoontje en een sliert vriendjes tien minuten voor tijd meenam naar buiten. Hij was onze plaagstoten zo zat en toen Ajax op 3-1 was gekomen zag hij het onheil naderen. Zoontje huilen en roepen dat ‘dit het stomste verjaardagspartijtje was dat hij ooit had gehad’ en wij lachen natuurlijk. Waarschijnlijk is de haat voor Amsterdam en Ajax bij dat joch diepgeworteld die dag, maar hopelijk ziet hij er nu de humor wel van in en heeft hij zelfs wel eens verbale wraak kunnen nemen op een stel Ajacieden die in de Kuip zat te kniezen toen hun club werd ingemaakt.

Maar zoals ik al zei werd het in die jaren ook steeds harder en gemener en zijn we nu op het niveau aanbelandt dat er diverse wedstrijden worden gespeeld zonder supporters van de bezoekende partij. Mannen met kinderen worden zonder pardon in elkaar geslagen als ze alleen de euvele al moed hebben om in een vijandig stadion te gaan zitten, het is de trieste waarheid.

Verboden te juichenVan de week had ik contact met een Twitter-vriend uit de residentie, hij kon wel een kaartje voor me regelen, maar waarschuwde me direct. ‘Je zit bij mij in het vak, maar daar zit ook een hoop harde kern tussen.’ ‘Zorg dat je niet gaat juichen als Ajax scoort en gebruikt geen Amsterdams accent.’ ‘Het is te triest voor woorden, ik weet het, maar ze meppen je om je accent misschien de tribune al af.’ ‘Doe een groen-gele sjaal om’ ‘Prima, zo’n geel retro Brasil shirt mag ook’ ‘Ja, slaap er maar een nachtje over.’

En dus besloot ik hem de volgende dag om een berichtje te sturen dat ik toch maar afzie van het aanbod. Dat ik hem met liefde een keer meeneem naar Ajax-ADO, want op mijn tribunedeel zitten nauwelijks 1-cellige tokkies die iemand z’n kop er af trekken doordat deze bij de vijand hoort. Maar dat ik het risico niet kan en wil nemen dat ik een wedstrijd, die nog om half één begint ook, niet zonder kleerscheuren -of erger- zal beleven. En als ik dat doe, dat ik dan als een emotieloze zombie op de tribune heb gezeten, zonder een woord te zeggen.

Niet echt een leuk uitje dus.

Tja, zover is ons voetbal en eigenlijk onze maatschappij dus afgezakt. Onschuldige ‘sweet sixteen feestjes’ lopen gierend uit de klauwen, mensen trappen elkaar om niets in elkaar, iedereen dringt voor, scheurt met brommers over het trottoir en ga zo maar door! Je zou hopen dat de politiek er iets aan doet, maar die maken elkaar tegenwoordig ook al voor leugenaars uit…

Rinus Michels draait zich om in z’n graf, zijn opmerking werd al die jaren al uit z’n verband gerukt, maar is nu totale werkelijkheid geworden. Voetbal is oorlog, een vieze vuile oorlog!

Zonde!

 

Reageer

reacties