Top
Studio-Retro-Cruyff-turn

Studio Retro

Studio Retro logoDe reden dat er hier op het Gogme United domein de laatste maanden zo weinig is gebeurd heeft een aantal valide redenen, zo heb ik het met als freelancer voor Gogme Web Services enorm druk gehad en slokten een aantal vrijwillige projecten, zoals Staantribune, ook de nodige aandacht op. Maar de meeste vrije tijd ging naar een nieuw project: Studio Retro.

Studio Retro is ontstaan uit een gezamenlijk idee dat vorm kreeg na wat gesprekken wat andere bloggers en voetballiefhebbers en moet de ruimte vullen die is ontstaan uit het gebrek aan een site waarin toffe sportkleding en gave accessoires centraal staan. Er zijn steeds meer verzamelaars en liefhebbers van toffe voetbalshirts uit vervlogen tijden, maar ook bij andere sporten zie je steeds meer vintagespul. En Studio Retro probeert hier met enige regelmaat op te wijzen en verhalen te vertellen over die spelers, clubs en specifieke details.

Zo verschenen er al verhalen over de grijze keeperstrui van Dino Zoff, het ontbreken van rugnummers op de shirts van Celtic, de Spaanse voetbalbroekjes met zakken voorop, de prachtige retroshirts van de Houston Astros en de Boston Celtics en het geweldige trainingsjack van Björn Borg.

Ook geven we regelmatig tips over interessante evenementen en hebben we een eigen materiaalman die, net als z’n vrouwelijke tegenhanger de ‘material girl’, gek is op shoppen en niets liever doet dan de lezers wijzen op de mooiste hebbedingetjes op sportgebied.

De harde kern van Studio Retro wordt gevormd door de mannen van Mothersoccer, Rodzooi en ondergetekende. Maar er zijn inmiddels ook een aantal gastoptredens geweest van een aantal liefhebbers, maar ook gelouterde columnisten als Sjoerd Mossou. We hopen binnenkort meer gastoptredens te mogen verwelkomen van bekende en onbekende retrofans.

Mensen die mij kennen weten dat ik al m’n hele leven een voorliefde heb voor speciale sportkleding. Deze liefde is ontstaan in de jaren ’80 toen we hier in Nederland voor het eerst kennismaakten met het begrip ‘merchandise’ en ‘sportswear’. Er waren toen al winkels als Smit-Cruyff waar je plotseling shirtjes van Napoli kon kopen en natuurlijk hadden we in dezelfde tijd de primeur dat je het shirt, of hele tenue, van je eigen club in de winkel kon kopen.

Uiteraard was dat een trend die vanuit Engeland kwam overwaaien, waar kledingfabrikanten ontdekten dat er serieus geld viel te verdienen in (en aan) de sportwereld. Wij weigerden nog langer de katoenen shirts van Jansen & Tilanus te dragen, want met hetzelfde shirt van Bukta, of Mileta, straalde je direct het Engelse voetbal uit. Het was een kwestie van tijd voordat gerenommeerde sportmerken als Le Coq Sportif, Umbro en Kappa op het succes mee gingen liften en het volstrekt normaal werd om met een replica van een Engelse, Franse of Italiaanse club op straat en op school te verschijnen.

En die jongetjes van toen lopen nu nog steeds in een mooi retroshirt van COPA Football over straat en geven hun zuurverdiende centen uit aan een remake van een kleurrijk shirt uit Brazilië uit de jaren ’70. Die jongetjes zijn nu belegen mannen geworden, maar dankzij de retro voelen ze zich nog jong. Ondanks die buik…

Bekijk anders deze documentaire over het illustere sportmerk Admiral, een film die mijn verhaal helemaal onderschrijft:

Reageer

reacties