5 mei 2013 was een gedenkwaardige dag, want we vierden niet alleen de vrijheid en het derde kampioenschap op rij, het was ook de laatste thuiswedstrijd van onze 422 ploeg in de ArenA.

De groep waar ik jarenlang deel van uitmaakte ontstond rond de gebroeders Winnubst en een hele rits (kroeg)vrienden en collega’s uit Amsterdam. Sinds de late jaren ’70 was onze ploeg, in steeds wisselende samenstelling te vinden op de tribune van het Ajax stadion. Eerst zaten we op vak L, waar we menig voetballer tot wanhoop brachten met deskundig commentaar en heel veel zieken en zuigen. De verhalen en anekdotes blijven mooi en worden steeds beter, over verrekijkers gevuld met whiskey, hele bladen paaseitjes en die keer dat Hans Kraay jr. te kakken werd gezet.

Kraay werd na een wedstrijd tegen Dordrecht, of DS 79 dat weten we niet meer, geinterviewd bij de koffiekamer achter de eretribune. We hadden ‘m de hele wedstrijd al gek zitten maken door bij ieder balcontact luidkeels een kraai na te bootsen, hetgeen al snel door de hele Meer werd opgepakt en het één grote volière leek die middag.

Toen we na die wedstrijd iets tegen ‘m riepen vond Hans Kraay het nodig om ons toe te bijten dat we ‘niet zoveel coke moesten snuiven’, hij vond ons blijkbaar een beetje te druk….

Het toeval wilde dat Ajax kort er op wéér tegen Dordrecht moest spelen, voor de beker ditmaal. En toen Hans Kraay het veld opkwam voor de warming up en onze kant op kwam gebeurde het; hele zakken meel, vim en ander wit poeder vloog de lucht in met daarbij de vraag of Hansie ook een snuifje wilde… Hoofdschuddend liep Kraay weer weg.

Maar aangezien het gros van dit soort verhalen vooral in de categorie ‘je had er bij moete weze’ vallen, zal ik hier niet een hele opsomming geven.

Toen Ajax naar de ArenA verhuisde kregen wij niet de kans om op een soortgelijke plek, eerste ring, dicht bij het veld, te krijgen. Die plaatsen gingen naar de businessseats en dús kwamen wij laag op de tweede ring terecht, op 422. De rauwe Amsterdamse humor bereikte zodoende niet langer de spelers op het veld, maar dat heeft ons natuurlijk nooit weerhouden. De grappen en grollen rolden regelmatig van de tribunes, soms tot ergernis van nieuwe stadionbezoekers in onze omgeving die zich soms afvroegen of het ‘niet wat rustiger kon’….

En hoewel het bezoek aan Ajax een feest bleef, kwam de klad er een beetje in. Een aantal van ons konden het eenvoudigweg niet meer opbrengen, anderen hadden geen geld meer en er zijn er zelfs een aantal overleden… Daarbij kwam de irritatie over steeds wisselende speeltijden en het -vaak- bedroevende spel van Ajax.

Als Ajax een topper speelde op zondagmiddag half één, dan organiseerde we een uitgebreid Engels ontbijt in Café Leentje om het leed wat te verzachten. Maar de laatste jaren ging het echt te ver; zaterdagavond om kwart voor zeven bijvoorbeeld. Je kunt met geen mogelijkheid een hapje eten van te voren en er na is het al te laat.

Lees meer →